U istoriji savremenog filma, Kventin Tarantino se izdvaja kao autor čije ime izaziva veliku pažnju, bilo da se pojavljuje kao reditelj ili kao glumac. Njegovi filmovi su postali deo savremene kinematografske baštine, a svaka njegova odluka se doživljava kao značajan događaj. Tako je i vest o njegovom prihvatanju glumačke uloge u filmu „Tangled Up in Blue“ izazvala veliko interesovanje filmske javnosti.

Film „Tangled Up in Blue“ je projekat velškog reditelja Džejmija Adamsa, sa kojim je Tarantino već saradnja ostvario na filmu „Only What We Carry“, koji je prikazan na festivalu Tribeka. U ovom novom ostvarenju, Tarantino tumači centralnu ulogu Džejka Strouda, čoveka koji je ceo svoj život posvetio pomaganju drugima u ostvarivanju njihovih karijera, da bi se u poznijim godinama suočio sa sopstvenim uspomenama i emotivnim dugovima.

U filmu se pojavljuje i Kajli Minog, koja igra Rebeku, ženu iz prošlosti čiji povratak pokreće unutrašnja preispitivanja glavnog junaka. Sam naslov filma, preuzet iz pesme Boba Dilana, sugeriše da je reč o priči isprepletanih sećanja i ljubavi koja traje, kao i o ljudima koji na kraju životnog puta pronalaze hrabrost da se suoče sa svojom prošlošću.

Osim Tarantina i Minog, film ima impresivnu internacionalnu glumačku ekipu. Džejson Ajzaks igra Džordža, Alison Vilijams tumači Sofiju, dok se Sofija Butela pojavljuje kao Roksi. Krejg Roberts igra Darena, a RZA se pojavljuje u ulozi samog sebe. Uz njih, tu su i mnogi velški glumci, što dodatno naglašava lokalni identitet filma.

Snimanje filma se odvija u velškom gradu Portkol, gde su realizovane scene sahrane i okupljanja porodice i prijatelja. Ovi ambijenti ukazuju na to da se Džejmi Adams odlučuje za intiman pristup pripovedanju, oslanjajući se na emociju i atmosferu, a ne na spektakl.

Adamsov prethodni film „Only What We Carry“, snimljen je u Francuskoj u veoma kratkom vremenskom periodu, što pokazuje da čak i u doba velikih budžeta i industrijskih produkcija postoji prostor za autorske priče zasnovane na glumačkoj energiji. Tarantino, koji je ranije naglasio da planira da režira ograničen broj filmova i povuče se iz aktivnog stvaralaštva, sve češće prihvata glumačke izazove, vraćajući se tako svojim prvim filmskim ljubavima.

Njegova pojava pred kamerama može se posmatrati kao susret dva umetnička identiteta: reditelja koji je promenio lice američkog nezavisnog filma i glumca koji istražuje nove mogućnosti izraza, oslobođen autorske odgovornosti. Film „Tangled Up in Blue“ već privlači pažnju ne samo zbog zvučnih imena u glumačkoj postavi, već i zbog pitanja koje postavlja: šta ostaje čoveku kada se svetla reflektora ugase, a uspomene postanu jedina istinska publika njegovog života?

Odgovor na ovo pitanje, čini se, ponudiće film koji umesto velikih obrta bira tišu introspekciju, potvrđujući da najvažnije priče u kinematografiji nisu nužno one o osvajanju sveta, već one o povratku sebi.

Tarantinova sposobnost da istražuje složene ljudske emocije, pored njegovih prepoznatljivih stilskih elemenata, čini ga jedinstvenim u savremenom filmu. Njegov novi projekat, „Tangled Up in Blue“, najavljuje se kao još jedan korak ka istraživanju unutrašnjih svetova likova, što će zasigurno obradovati njegove brojne obožavaoce i pridobiti nove. Ova priča o prošlosti, sećanjima i emotivnim dugovima, na neki način, reflektuje i samog Tarantina, njegovu umetnost i njegov pogled na svet.